Poprzednio...
Gdy umiera dowódca Omeków,
dzieci zjadają jego organy i przejmują jego siłę.
Jego stuknięta, supersilna córka dowodzi 10 000 Omeków.
Pod dowództwem Kindzi Omekowie spróbują podbić Ziemię.
Czas rozpocząć Żniwa Lęku.
Dalej, czarownicy. Posmakujcie Dataka Tarra.
Kindzi tu nie ma. Wciąż nam zagraża.
I przyprowadzi kolejnych Omeków.
Przez ciebie mój ojciec nie żyje.
Nie żyje, bo go zamordowałaś.
Co ja słyszę?
Proszę. Proszę.
Nie!
Proszę...
błagam cię...
oszczędź dziecko. Możesz zabić mnie w zamian.
Nie potrzebuję pozwolenia, by cię zabić.
W takim razie przyjmij mój najcenniejszy dar:
moją wolną wolę.
Oszczędź to dziecko,
a dam ci się zauroczyć i cię pokocham.
Będę posłuszna twoim rozkazom.
Będę ci służyć,
będę cię zaspokajać.
A gdy stwierdzisz, że nie jestem ci już potrzebna...
pożywisz się moim ciałem.
Podoba mi się twoja propozycja, ale i tak zabiję dziecko.
Nie.
Niepokoisz moją żonę!
- Jakim cudem ona wciąż żyje? - Musimy uciekać.
Szybko! Biegnij!
- Do samochodu. Jedziemy. - Nie daj mi upaść.
- Wszystko w porządku? - Teraz tak.
Ona zabiła Andinę.
Nas też by zabiła, gdyby mama jej nie zagadała.
Ocaliłaś Luke'a.
Każda matka zrobiłaby to samo dla swojego dziecka.
- Christie też tak postąpiła. - Uważaj, co mówisz.
Dochodzisz do siebie?
To nie jest ważne. Czemu nie przylatują tu kolejni Omekowie?
Nie mamy dla nich pożywienia.
Postanowiliśmy wstrzymać operację, dopóki nie przedyskutujemy sytuacji.
Wszyscy razem.
Wszechmatko. Popatrz, co niższe rasy z Ziemi uczyniły rodzinie.
Zostało nas tylko siedmioro.
Musimy wrócić do statku.
Ilu nas jeszcze trafi na ten stos pogrzebowy?
Ja jestem Wszechmatką. Nie będziecie podważać moich decyzji!
Potrzebujecie pożywienia, by polować?
Jedzcie to.
Omek nie może jeść Omeka.
Odmawiasz wykonania rozkazu?
Oczywiście, że nie, Wszechmatko.
Zaszczycasz nas tym podarunkiem.
Niech to nas wzmocni, byśmy mogli polować w mieście.
Uruchomię kapsuły i sprowadzę tu kolejnych członków rodziny.
Skupmy się na dobrych wieściach.
Na tym, że odcięliśmy pożywienie Omekom
i zmusiliśmy ich do polowania.
Tak, ale teraz polują na nas. Co w tym dobrego?
Udało nam się ich spowolnić.
Racja. Po opuszczeniu kapsuł Omekowie są osłabieni.
Nabierają sił, jedząc.
Kindzi nie sprowadzi więcej Omeków,
- dopóki nie będą mogli czegoś zjeść. - Albo kogoś.
Czyli na razie mamy przewagę.
Jak ją najlepiej wykorzystać?
- Polećmy na ich statek i go wysadźmy. - Brzmi zachęcająco.
Doktor Yewll pracuje dla Omeków!
- Nolan, zejdź mi z drogi! - Opuść broń!
- Yewll jest znów z nami. - Jesteś pewien?
Tak, jestem! Wszyscy jesteśmy!
Okej.
Okej, to dobrze.
Dobra, dzieciaki. Chodźcie tu i słuchajcie.
To uproszczony schemat omekańskiego statku do żniw.
Udamy się na niego: ja i trójka dzielnych ochotników.
Porwiemy jednostkę transportową
i zacumujemy na lądowisku, tutaj.
Skąd tyle wiesz o statkach Omeków?
Możliwe, że już robiłam coś takiego.
Udamy się do centrum sterowania, odłączymy mózg arki...
- Nie. - ...i podłączymy mnie do sieci.
W maszynowni ktoś ręcznie wyłączy bezpieczniki
i zamknie wyloty wentylacyjne.
Dzięki temu będę mogła przegrzać silniki statku i bum. Żegnajcie, Omekowie.
- Jesteś pewna, że to się uda? - Nie.
Powiedzmy, że nam się uda zniszczyć silniki. Co dalej?
Uciekamy z nadzieją, że kapsuły wciąż będą działać.
Jak miałyby działać, jeśli odłączymy mózg arki?
- To moje zmartwienie. - To nasz sposób na powrót.
Ja się tym zajmę.
To nasza jedyna szansa.
Możecie mi zaufać. Lub pozwolić Omekom podbić planetę.
To jak? Wchodzicie w to czy nie?
- Dobra, wchodzę w to. - Ja też.
- I ja. - Nie. To wykluczone.
Córka T'evgina więziła mnie, groziła mojej rodzinie i planecie.
Czas wyrównać rachunki.
Jeśli burmistrzyni się zgodzi.
Psychopata może się przydać na statku Omeków.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Poślubiłam głupca.
- Za ile możemy wyruszyć? - Potrzebuję 20 minut na przygotowania.
Dobrze. Ja wygłoszę oświadczenie dla miasta.
Mieszkańcy Defiance, Omekowie nie są już naszymi sojusznikami.
Zwrócili się przeciwko nam.
Planują się nami pożywić.
Zdobyć siły kosztem mieszkańców.
Zdobyć Defiance i zrobić z miasta bazę,
z której będą kontynuować podbój świata.
Nie możemy na to pozwolić.
Jeśli Defiance upadnie, Omekowie zdobędą zbyt wiele,
staną się zbyt potężni i nikt na Ziemi nie będzie w stanie ich powstrzymać.
Musimy utrzymać front.
Pozwoliłam im wkroczyć do tego miasta.
Sprzedałam nasze dusze, by przetrwać zimę.
I za to przepraszam was z całego serca.
Co ty tam widzisz?
Na co się patrzysz?
On bardzo lubi obserwować chmury.
Tak.
Dobrze ci idzie opieka nad nim.
Wiesz, gdy... Gdy w końcu będzie po wszystkim...
Gdy będziemy już bezpieczni...
mogłabyś z nim spędzić więcej czasu... Wiesz, jeśli będziesz chciała.
Z przyjemnością.
On naprawdę cię lubi.
Ja też go lubię.
Dobra przemowa.
Oby nie okazała się ostatnią. Teraz lecimy w kosmos.
Zostawcie ich, fioletowe dupki!
Plugawe zwierzę.
Uciekajcie! Wszyscy w nogi!
Nie podchodź, bo dzieciak umrze!
Puść go. Odłóż nóż.
Zrób to.
Amanda. Nie.
Amanda!
Amanda?
Z drogi!
- Co jej się stało? - Omek się stał.
Potrzebuję monitorowania serca, płynu fizjologicznego
i tylu bandaży, ile znajdziecie. Jak najszybciej.
- Przygotuj ją do transfuzji osocza. - Tak jest.
Nie ruszaj się.
- Czemu...? - Słuchaj mnie uważnie.
Masz ranę podbrzusza. Jak się będziesz rzucać,
rana się otworzy i sikniesz krwią jak fontanna.
Leż spokojnie.
Czemu jeszcze nie poleciałaś?
Bo Omekowie polują w całym mieście
i mam roboty po kokardę, paniusiu.
O mało nie zginęłaś. Doktor cię ocaliła. Uratowała ich wszystkich.
To nie ma teraz znaczenia.
Nic nie jest ważne poza zniszczeniem tego statku.
Wybacz mi, Nolan, ale taka jest prawda. Musicie lecieć.
Bez ciebie to żadna frajda.
- Życz mi szczęścia. - Nie potrzebujesz go.
Wrócisz tu.
Zawsze wracasz.
A gdy wrócisz...
- To porozmawiamy. - Właśnie.
Amando, jestem zbiegiem.
Nieważne, jak to się potoczy...
to tylko kwestia czasu, zanim KW zacznie polować na mą głowę.
Nie zabiją człowieka, który ich uratował przed inwazją Omeków.
Nie?
- Dopilnuję tego. - Bo ci w Ameryce Południowej
zawsze kierują się rozsądkiem i logiką.
Nie wiem, co się wydarzy na statku, ale to moja ostatnia akcja.
Pogodziłem się już z tym.
Ale pierdzielisz.
Nie zaprzeczam.
A ty mimo wszystko zachowujesz optymizm.
Właśnie tak.
Jak się miewa?
Jest silna.
No dobra, koniec imprezy. Wracajcie na miasto.
Omekowie wciąż polują. Nie damy im się tak łatwo.
Okej, nie ma presji. Alak, idziesz ze mną.
Jak tam, doktor? Gotowa do lotu?
Nie ma sensu tego odkładać.
- A ty dokąd? - Ktoś musi zastąpić Amandę.
To na pewno nie będziesz ty.
Jedna zasada.
Bije mnie tą zasadą jak pałką.
Ani samochodów, ani fioletowych. Mamy szczęście.
Nie nakręcaj się. Dużo się może stać po drodze do starego Saint Louis.
Starego Saint Louis? Tam właśnie jedziemy?
Tak. Stamtąd dotrzemy na statek.
Kindzi rozstawiła kramik na starej stacji metra.
W środku jest wyrzutnia kapsuł, które zabiorą nas w kosmos.
Okej, podłączyłam się. Lecimy pojedynczo. Kto pierwszy?
Ja to zrobię.
Po co w ogóle pytałam. Dobra. Miłego startu.
Nie widziałem żadnych Omeków.
Pewnie wciąż są w komorach hibernacyjnych.
Przyszykowałam im niezłą pobudkę. Idziemy.
Co to?
Ziemia z kosmosu. Jest piękna.
Piękniejsza, niż sobie to wyobrażałem.
Nolan? Maszynownia jest tam. My idziemy do centrum sterowania.
- Niedługo się zobaczymy, młoda. - Aha.
Są tutaj dzieci.
Zło przybiera różne postacie.
To wciąż dziecko.
To dziecko z chęcią by pożarło mojego wnuka, którego tak lubisz.
Co powiesz na to?
Wchodzisz tam?
Nie mam wyboru.
Tak miało być?
Zamknij się i podłącz kable. Najpierw do szyi.
Wtedy będę mogła rozmawiać ze statkiem.
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak.
Wykryto włamanie.
Czyszczenie systemu.
Nie, jestem jego częścią.
Czyszczenie systemu.
Jestem częścią systemu, nie możesz...
Czyszczenie systemu.
No dobra.
- Co to? - Zalecenie doktor Yewll.
Pomoże ci spać.
Odłącz to. Nie chcę spać.
Wiele przeszłaś.
Należy ci się chwila oddechu.
Po co tu przyszłaś?
Zmienić ci bandaże.
Nie chcę, byś mi pomagała.
Wiesz, że to ci nie pomoże.
To, że tu jesteś
i udajesz Florence Nightingale...
nie odkupi twoich grzechów.
Tego, co zrobiłaś z miastem.
Utraconej broni.
Łuku.
Zabitego zastępcy.
Denerwujesz mnie.
Naprawdę?
Czuję się źle, bo wiem...
że osoba, którą podziwiam najbardziej na świecie,
że kobieta, którą szanuję...
mną gardzi.
Daję szansę każdemu.
Ty swoją zmarnowałaś.
Inspirujesz ludzi wokół,
by dawali z siebie wszystko i dążyli do bycia lepszymi.
Inspirowałaś Kenyę...
doktor Yewll, Nolana.
Sprawiłaś, że też pragnę dążyć do bycia jak najlepszą wersją siebie.
Żałuję, że mi się to nie udało.
Żałuję, że nigdy nie zostaniemy przyjaciółkami.
Chyba to nie ja cię denerwuję.
Chyba masz rację.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
To nie ty wyprułaś mi flaki.
Nie za to przepraszam.
- Nolan, słyszysz mnie? - Tak, doktor. Gdzie jesteś?
W sieci komunikacyjnej statku. Śledzę twoją trasę.
Aha. Powiedz mi, czy idę w dobrym kierunku?
Mniej więcej. Maszynownia jest z tyłu statku.
Skręć trzy razy w lewo, raz w prawo i idź za mostek.
Jak tam dotrzesz, musisz zamknąć wentylatory.
Doktor!
Usunąć nieznany obiekt w korytarzu 7.
Usunąć!
- Doktor! - Nie!
Doktor!
Coś mnie atakuje!
Zignorować nieznany obiekt.
- Nolan potrzebuje pomocy? - Tak. Podepnijcie kable tu i tu.
Doktor!
Usunąć nieznany obiekt!
Usunąć!
Wyłączyć drony ochronne.
System namierza cel.
Wyłącz drony, głupia kupo shtaku!
Dzięki, doktor.
Wiszę ci przysługę.
Zepsute mięso.
Cześć, dupki!
Okej. Jeszcze jedno podłączenie i uzyskam kontrolę nad silnikiem.
Tak długo, ile dam radę.
Nie wyjdziesz już z tego, prawda? To właśnie przed nami ukrywałaś.
Wiedziałam, że dla mnie to podróż w jedną stronę.
Czemu nam nie powiedziałaś?
Bo w przeciwieństwie do ciebie nie lubię dramatyzować.
Tak mi przykro.
Niepotrzebnie.
Sztuczna osoba to niewielka strata.
Nieprawda. Jesteś prawdziwą osobą o wielkim honorze i olbrzymiej duszy.
Podłącz wtyczkę, żeglarzu.
Niech to się na coś przyda.
Dziękuję ci za to, Meh.
Będę za tobą tęsknić, druhu.
- Nolan? - Tak.
Jestem połączona z mózgiem arki.
Wysłałam Irisę i Dataka do kapsuł.
Ty też musisz się tam udać, jak zamkniesz wentylatory.
Podejdź do panelu.
Okej, jasne. Już idę. Mam.
Instrukcje są na ekranie.
Są po omekańsku.
Proszę zaczekać.
Okej. Jak zobaczysz duże słowo, po prostu je wymów.
Postaram się.
O cholerka.
- Ej, Nolan? - Tak?
Omek na twojej szóstej.
Witaj, maskotko.
- Nie pozwolę ci zamordować moich ludzi. - A ja nie dam ci zabić moich.
- Co robisz? -Nie daj jej podejść do panelu.
Nolan, ona próbuje mnie obejść.
Odciąć od...
Twój ojciec tego nie chciał.
Był słaby. Zboczył ze swej drogi.
Zobaczył, dokąd zmierza, i próbował się zmienić.
Sam przeżywam to codziennie.
Widziałam, jak walczysz. Jesteś urodzonym drapieżcą.
Nie jesteś lepszy ode mnie.
Czasem zdarza ci się mieć rację.
Doktor!
Doktor.
Jak mam odzyskać kontrolę nad silnikami? Doktor!
Wróciłam. Wynoście się stąd. Statek wybuchnie za pięć minut.
- Wsiadaj, młoda. - Co z Kindzi?
Nie żyje.
- A Yewll? - Ona nie wraca.
Ja też nie.
- Nie wygłupiaj się. - Tu jest pełno inteligentnych istot.
Nie dam im zginąć.
- Statek zaraz wybuchnie. - Muszę powstrzymać wybuch.
Omekowie to potwory.
Ty też kiedyś byłeś potworem.
Ja również.
Ocaliliśmy się nawzajem. Ocalimy też Omeków.
Doktor!
Można jakoś powstrzymać wybuch?
Chyba sobie jaja robisz.
Nie można powstrzymać wybuchu.
Ta energia musi mieć jakieś ujście.
Nie możemy jej wystrzelić w kosmos?
Tak, ale to możliwe tylko poprzez napęd,
a wtedy trafilibyśmy gdzieś w najgłębszy kosmos.
Zaginęlibyśmy na zawsze, bez szans na odnalezienie Ziemi.
O to mi właśnie chodziło, doktor.
O znalezienie domu dla Omeków, z dala od Ziemi.
Rozpieszczasz tę swoją córkę. Wiesz o tym, prawda?
Lecimy na ostatnią przygodę?
Żyjemy i umieramy razem.
Nolan, nie rób tego.
Będę za tobą tęsknił, malutka.
Jestem z ciebie taki dumny.
Masz tylko jedno życie.
Dobrze je wykorzystaj.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Mamy trzy minuty do otworzenia silników. Lepiej się pospiesz.
Mam wtyczkę w głowie. Wyrwij ją.
Wróciłaś?
Irisa bezpiecznie dotarła na Ziemię.
Jedziemy.
Nie znasz żadnych piosenek Johnny'ego Casha?
Jeśli zaczniesz śpiewać, wystrzelę cię za burtę.
Jedziemy do Jackson.
Ojciec opuścił Ziemię półtora miesiąca temu.
Wszyscy mówią, że ocalił świat.
Nazwali nawet nowy łuk na jego cześć.
Gdyby tu był, wciąż by sobie z tego robił jaja.
Amanda myśli, że on nie żyje.
Ale ona nie zna go tak dobrze, jak ja.
Od kiedy był mały, marzył o przygodach w kosmosie.
Założę się, że siedzi teraz w jakimś galaktycznym barze...
poderwał złą kosmiczną księżniczkę i bije się z jej facetem.
Stróż prawa.
Kłopoty w NeedWant.
Zaraz tam przyjdę.
Oczywiście marzył też o tym,
by być dobrym ojcem.
Gdziekolwiek teraz jest...
oby wiedział, że mu się to udało.
Tekst polski: Joanna Kaniewska